شبها چه تلخ می گذرد ، روزها چه بد

بعد از تو لحظه ها چقَدَرسخت می رود

گریه همان و بی تو نشستن همان عزیز

غم بی حساب تر شده و درد بی عدد 

این خواجه راست گفته و من هر چه می کنم

"بد عهدی  زمانه  زمانم   نمی دهد" 

سر روی دست، دست به زا نو گذشته است

عمرم به دستِ«می شود این  یا نمی شود؟»

بس کن تو روز گار غریب و برای من

از باغ آه غنچه نچین هی سبد سبد!!

 

                                                                                  (علی اکبر لطفی )