فراموشی

 

در جوانی غصه خوردم هیچکس یادم نکرد

در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم بکرد

آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد

رویا

 

                  تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

بدین سان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب

                    تبی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

                                                   چه آتش ها که در این کوه برپا می کنم..... هر شب

رفیق نیمه راه

 

کجایی ای رفیق نیمه راهم

                که من در چاه شبهای سیاهم

                            نمی بخشد کسی جز غم پناهم

                                         نه تنها از تو نالم کز خدا هم

خودت دعا کن که برگردی

 

چنین که یخ زده ایمان من اگر هر روز

هزار بار بیاید بهار کافی نیست

 

خودت دعا کن ای نازنین که برگردی

دعای این همه شب زنده دار کافی نیست

چیزیم نیست

 

چیزیم نیست خرد و خمیرم فقط همین

کم مانده است بی تو بمیرم فقط همین

از هرچه هست و نیست گذشتم ولی هنوز

در عمق چشمهای تو گیرم فقط همین

عاقبت ابدی

 

گر زری و گر سیم زر اندودی باش

          گر بحری و گر نهری وگر رودی باش

                   در این قفس شوم چه طاووس چه بوم

                                      چون ره ابدیست ،هرکجا بودی باش

دلتنگی

 

من اینجا بس دلم تنگ است

 
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

 
بیا ره توشه برداریم

 
قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟

عشق

 

...بسی گفتند : دل از عشق برگیر !

                   که نیرنگ است و افسون است و جادوست !

                                        ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

                                                            که او زهر است اما...نوش داروست !